The Silent Invasion. Chapter 1 - The mysterious guests (English version)

                    I sit beside the fire and think –
                    Of how the world will be,
                    When winter comes without a spring –
                    That I shall ever see. (…)

                    I sit beside the fire and think
                    Of people long ago –
                    And people who will see a world,
                    That I shall never know.


                    J. R. R. Tolkien: The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring






   CHAPTER 1

   THE MYSTERIOUS GUESTS



    The earth beneath my feet begins to tremble – first gently, then with violent force. A purple streak of light slashes mercilesly through the perfect black of the sky. A scream of despair tears from my throat. I collapse to my knees. Lightning blooms one after another, like blood-red roses in the darkness of the night – the terrible night of doom.

    The ground spilts open; monstrous jaws gape just besides my knees. I scramble away. There is no escape from the world’s torment, from this unfathomable agony. The tremors do not cease. I see no other people. I see nothing at all. More projectiles whistle ominously, pressing against the Barrier. Amid the defeating clamor of the enraged barrage, among the groans of shattering rock, my scream grows thinner and thinner. And then – there is no scream left. There is no me.
    Today, our enemies will win. The Shield no longer protect us. A crack, small at first, spreads rapidly. The armor of our world buckles under the hail of bombs they’ve rained upon us for decades. Deadly shards slice through stone like butter. This is the end. They’ve broken through. After so many futile attemps, they’ve finally done it.
    And then, at last, the Barrier shatters above my head like a glass ceiling…

    “Noooo!!!”
    The moonless night pressed down with its velvety weight, a nightmarish dread squeezing her heart in a vise of fear. Arina sat up in bed, trembling like a leaf. She pulled her knees to her chest, wrapping her arms tightly around her thin shins. With the back of her hand, she wiped away tears of helplessness from her cheeks. The same dream again – always identical, always equally terrifying. Night after night, she dreamed of annihilation and woke up screaming, clinging to the faint hope that her parents, asleep downstairs, hadn’t heard her cries.

Cicha inwazja. Rozdział 1 - Tajemniczy goście (polska wersja)

 

                              Siedzę przy ogniu i dumam –
                            Czy też tu będzie inaczej,
                            Gdy zima przyjdzie bez wiosny –
                            I czy to kiedy zobaczę. (…)

                            Siedzę przy ogniu i dumam
                            O dawnych i przyszłych ludach –
                            I wiem – świat nowy zobaczą,
                            A mnie się to już nie uda.


                            J.R.R.Tolkien „Władca Pierścieni. Drużyna Pierścienia”
                            w przekładzie Włodzimierza Lewika

   ROZDZIAŁ 1

   TAJEMNICZY GOŚCIE

    Ziemia pod moimi stopami zaczyna drżeć, najpierw łagodnie, potem mocniej. Purpurowa świetlista wstęga tnie bezlitośnie idealną czerń nieba. Krzyk rozpaczy wyrywa się z gardła. Osuwam się na kolana. Błyskawice jedna po drugiej wykwitają niczym krwawe róże w mrokach nocy, tej strasznej nocy zagłady.
    Ziemia pęka, potworne usta otwierają się tuż obok moich kolan. Przetaczam się dalej. Nie ma ucieczki od męki świata, od tej niepojętej agonii. Wstrząsy nie ustają. Nie widzę innych ludzi, niczego już nie widzę. Świszczą złowrogo kolejne pociski, napierają na Barierę. W ogłuszającym jazgocie wściekłej kanonady, pośród jęków kruszonych skał, mój krzyk staje się coraz cieńszy. A potem nie ma już mojego krzyku, nie ma mnie.
    Dziś nasi wrogowie zwyciężą. Tarcza już nas nie chroni. Rysa, z początku niewielka, rozrasta się prędko. Pancerz naszego świata ugina się pod gradem bomb, którymi tamci zasypują nas od dziesięcioleci. Gdzieś w górze rozlega się potężniejsze od innych trzeszczenie. Śmiercionośne odłamki tną skały jak masło. To już koniec. Oni się przedarli. Po tylu bezowocnych próbach wreszcie im się to udało.
    I wreszcie Bariera rozpryskuje się nad moją głową niczym szklany sufit…

    – Nieeee!!!!
    Bezksiężycowa noc przytłaczała swym aksamitnym ciężarem, senny koszmar ściskał serce obręczą strachu. Arina siadła na łóżku, drżąc cała jak osika. Kolana podciągnęła pod brodę, ciasno oplotła ramionami chude łydki. Wierzchem dłoni otarła z policzków łzy bezsilności. Znów ten sen, zawsze taki sam, zawsze tak samo przerażający. Raz po raz śniła zagładę i budziła się z krzykiem, żywiąc nieśmiałą nadzieję, że śpiący na dole rodzice nie usłyszeli jej wrzasków.